ที่จังหวัดยโสธรได้มีชาวนาที่กำลังเร่งเก็บเกี่ยวข้าวได้พากันนำข้าวเปลือกของตนที่เก็บเกี่ยวเสร็จไปตากแดดไล่ความชื้นที่บริเวณลานจอดและรันเวย์ของสนามบินเก่าซึ่งเลิกใช้งานไปแล้วแทนการนำข้าวไปตากตามถนนเพื่อความปลอดภัยของตัวชาวนาเองและผู้ใช้รถใช้ถนนก่อนนำข้าวเปลือกที่แห้งไม่มีความชื้นไปขายเพื่อให้ได้ราคาตามต้องการไม่ถูกโรงสีกดราคาและหักความชื้นเหมือนนำข้าวสดไปขาย

ในช่วงนี้เป็นฤดูกาลเก็บเกี่ยวข้าวของชาวนาจึงพบว่ามีชาวนาในหลายพื้นที่หลายจังหวัดที่กำลังเร่งเกี่ยวข้าวให้แล้วเสร็จและมีการนำข้าวเปลือกไปตากแดดตามถนนจนสร้างความเดือดร้อนให้กับผู้ใช้รถใช้ถนนกรีดขวางการจราจรปิดทางเข้าออกหมู่บ้านรวมทั้งเกิดเหตุการณ์ลักขโมยข้าวเปลือกที่ตากเอาไว้นั้น ดังนั้นในพื้นที่จังหวัดยโสธรจึงได้มีชาวนาหลายคนที่กำลังพากันเร่งเก็บเกี่ยวข้าวก็ต่างหาสถานที่ที่ปลอดภัยในการนำข้าวเปลือกของตนไปตากแดดไล่ความชื้นก่อนจะนำไปขายเพื่อให้ได้ราคาที่สูงและไม่ถูกหักความชื้นโดยเฉพาะชาวนาในพื้นที่ตำบลโคกสำราญ อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร และอีกหลายตำบลใกล้เคียงกันต่างพากันนำข้าวเปลือกของตนที่เก็บเกี่ยวเสร็จไปตากแดดเอาไว้ที่บริเวณลาดจอดเครื่องบินและรันเวย์ภายในสนามบินกองทัพบก อำเภอเลิงนกทา ซึ่งตั้งอยู่พื้นที่ตำบลโคกสำราญ อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร ซึ่งเป็นสนามบินเก่าที่มีการก่อสร้างมาตั้งปี พ.ศ. 2506 สมัยสงครามเวียดนาม โดยทหารสหรัฐอเมริการ่วมกับพันธมิต อังกฤษ,ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์ ได้ร่วมกันก่อสร้างขึ้นเพื่อเป็นสนามบินสำรองให้กับเครื่องบินที่ถูกยิงขัดข้องได้ลงจอดในสนามบินที่ใกล้ที่สุด แต่ปัจจุบันได้เลิกใช้งานไปแล้วและกองทัพบกเป็นผู้ดูแล ปัจจุบันลานจอดเครื่องบินและรันเวย์ยังคงอยู่ในสภาพใช้งานได้ตามปกติ ชาวนาที่อยู่ในละแวกใกล้เคียงจึงได้ขออนุญาตหน่วยทหารที่ดูแลและนำข้าวเปลือกของตนไปตากแดดไล่ความชื้นก่อนจะนำไปขาย แทนการนำข้าวเปลือกไปตากเอาไว้ตามถนนเหมือนพื้นที่อื่นเพื่อความปลอดภัยของตัวชาวนาเองและผู้ใช้รถใช้ถนน ซึ่งเสี่ยงต่อการเกิดอุบัติเหตุได้ง่าย โดยในแต่ละวันก็จะมีชาวนาพากันนำข้าวไปตากที่สนามบินแห่งนี้ไม่ต่ำกว่าวันละ 100 ราย สลับผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปเรื่อยๆและจะใช้ระยะเวลาตากข้าวคนละประมาณ 2 วัน ก็จะพากันขนย้ายข้าวเปลือกที่แห้งสนิทกลับบ้านไปและส่งขายเป็นรายได้บางส่วน แต่ในช่วงกลางคืนชาวนาก็จะไปนอนเฝ้าข้าวของตนที่ตากเอาไว้ทุกคืนเพื่อป้องกันมิจฉาชีพเข้าไปลักขโมยข้าวเปลือกที่ตากเอาไว้

                       สนามบินแห่งนี้ก่อสร้างมาตั้งแต่สมัยสงครามเวียดนาม หรือประมาณปี พ.ศ.2506-2508 และมีการเลิกใช้งานมาตั้งแต่ปี พ.ศ.2510 ปล่อยทิ้งร้างไม่ได้ใช้งานอะไร ต่อมาชาวตำบลโคกสำราญ และตำบลใกล้เคียงจึงเข้าไปใช้ประโยชน์จากสนามบินแห่งนี้ทั้งเป็นลานตากมันสำปะหลังและตากข้าวเปลือก จึงถือว่าเป็นความโชคดีที่มีสนามบินเก่าอยู่ในพื้นที่โดยทุกปีที่ผ่านมาพอถึงฤดูกาลเก็บเกี่ยวข้าวชาวนาในตำบลโคกสำราญ และตำบลใกล้เคียง ก็จะพากันนำข้าวเปลือกของตนที่เก็บเกี่ยวเสร็จเข้าไปตากแดดไล่ความชื้นก่อนนำไปขายที่บริเวณสนามบินแห่งนี้เป็นประจำทุกปี ซึ่งหน่วยทหารที่ดูแลสนามบินก็ได้อนุญาตให้ชาวนาสามารถนำข้าวเปลือกเข้าไปตากแดดได้ฟรี ซึ่งในแต่ละวันก็จะมีชาวนาพากันนำข้าวเปลือกเข้าไปตากเป็นจำนวนมากและจะมีการผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเข้าไปตากข้าวอย่างต่อเนื่องทุกวันโดยแต่ละคนจะใช้ระยะเวลาตากข้าวประมาณ 2 วัน ก็จะขนข้าวที่แห้งสนิทกลับบ้านและนำไปขายต่อไป ส่วนในช่วงกลางคืนก็จะมีชาวนาไปนอนเฝ้าข้าวของตนที่ตากเอาไว้เพื่อป้องกันคนไปลักขโมยข้าวเปลือก
                                                      
——————-